ببین تفاوت ره از کجا تا به کجاست

روز چهار شنبه هفته گذشته؛ جناب رئیس جمهور جمهوری اسلامی افغانستان فرمان عفو تعدادی از کودکانی که به اتهام حملات انتحاری از سوی نیروهای امنیتی کشور بازداشت شده بودند را صادر و دستور داد که این کودکان را به آغوش گرم خانواده های شان برگردانند. این اقدام آقای کرزی نویسنده را به یاد شعری از خواجه شمس الدین حافظ شیرازی انداخت که سروده بود "ببین تفاوت ره از کجا تا به کجاست".

جناب آقای رئیس جمهور به نمایندگی از مردم افغانستان با صدور این فرمان پایبندی خود را به رعایت اصول و قواعد بین المللی بخصوص میثاق های بین المللی در ارتباط به کودکان و کنوانسیون های بین المللی بشر دوستانه، نشان میدهد چون مطابق این معاهدات طرفین درگیر در جنگ مکلف اند از کودکان به منظور پیشبرد مقاصد خویش استفاده ابزاری ننموده و به حقوق آنها احترام بگذارند؛ و به جامعه جهانی به اثبات می رساند که دولت جمهوری اسلامی افغانستان و شهروندان این کشور به حقوق بشر احترام داشته و پا بند به ارزش ها و هنجار های پذیرفته شده ملی و بین المللی اند؛ چنانچه ماده 37 کنوانسیون حقوق اطفال و اعلامیه جهانی حقوق کودک مشعر است "هیچ طفلی مورد شکنجه و دیگر جزا ها و رفتار های تحقیر آمیز، ظالمانه و غیر انسانی قرار نمی گیرد، مجازات مرگ و حبس ابد بدون احتمال رهایی نباید برای جرایم ارتکابی توسط افراد زیر 18 سال وضع گردد."

ماده 39 همین کنوانسیون در زمینه صراحت دارد " دول طرف کنوانسیون باید کلیه اقدامات لازم را اتخاذ نمایند تا بهبودی و الحاق مجدد طفلی که قربانی هرنوع غفلت، استثمار و یا سوء استفاده، شکنجه و هر نوع برخورد ظالمانه، غیر انسانی و تحقیر آمیز و یا مجازات و نزاع های مسلحانه شده است، گسترش یابد چنین بهبودی و پیوستگی مجدد میباید در محیطی که صحت، احترام به خود و شان طفل را تسریع نماید، صورت بگیرد."

اما جانب دیگر قضیه گروه تحت نام طالبان و تطبیق کنندگان شریعت اسلامی قرار دارد که به قول خودشان برای نجات جامعه افغانستانی وارد این کشور شده و با سفاکی ها و درندگی های تمام قدرت را به دست گرفتند در زمان حاکمیت خود نیز بر هیچ موجودی حتی اطفال معصوم این سرزمین رحم ننموده جنایاتی بی شماری را مرتکب شدند، بعد از سقوط حاکمیت مزدور و ددمنشانه ای آن گروه و رویکار آمدن نظام جدید که مبتنی بر اصول و هنجار های قانونی و حقوقی است، این مزدوران حلقه به گوش نیز آرام ننشسته برای تحقق اهداف و پلان های شوم شان از کودکان سربازگیری نمودند، چنانچه تعدادی از اطفالی که در مدارس آن سوی خط دیورند به منظور فراگیری علوم اسلامی راهی شده بودند را شکار و با تعلیم و تربیه و آموزش انتحاری آنها را به افغانستان اعزام نموده و با اعزام این اطفال جنایت جنگی را نیز مرتکب شدند چی مطابق معاهدات و اسناد بین المللی استخدام کودکان زیر 15 سال در نیروهای مسلح جنایت جنگی شمرده می شود.

البته خانواده های این اطفال به امید اینکه کودک شان مصروف فراگیری دروس دینی است و فردا با بسته نمودن دستار به سر خویش و کسب لقب مولوی وارد افغانستان شده و به مردم و خانواده خویش خدمت خواهند کرد آنها را به آن مدارس فرستادند اما دریغ که معلمین آن ها به این کودکان انتحار را آموزش داده و در این مدارس آنها به جای بسته نمودن دستار، واسکت انتحاری را می پوشانند، به جای کسب لقب مولوی، لقب انتحاری و تروریست را به آنها می دهند، به جای خدمت به وطن و خانواده اش، ذریعه ای آنها زیربناهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی کشورش را ویران می کنند و خانواده های اوشان و دیگران را به عزا می نشانند.

چنانچه روزنامه هشت صبح در شماره 1222 خویش به نقل از دویچه ویله حکایت پدر یکی از این انتحاریان را که در مدرسه ای پیشاور غرض فراگیری دروس دینی فرستاده بود، چنین می نگارد؛ تاج محمد که باشنده ولسوالی سروبی ولایت کابل است می گوید "پسر چهارده ساله ام را برای درس خواندن به یک مدرسه دینی در پیشاور فرستاده بودم بعد از اینکه اطلاع یافتم در آن مدرسه به طلاب بمب گذاری های انتحاری را یاد می دهند برای خبر گیری از پسرم به پیشاور رفتم بعد از پرس و جو از مسؤولین آن مدرسه، سرمعلم آن به من گفت که پسرت در جهاد شهید شده است" مبرهن است که پسر این خانواده بعد از آموزش حملات انتحاری و انفجاری با واسکت مملو از مواد منفجره وارد افغانستان شده تا جهاد!!! کند و شهروندان افغانستان را از بین ببرد. تعداد دیگری از این جهاد گران از سوی نیروهای امنیتی کشور با قبول خطرات و جانفشانی ها و از جان گذشتن ها دستگیر و راهی زندان ها می شوند تا اصلاح و تربیه مجدد شده به عنوان انسان سالم العقل به خانواده اش تسلیم داده شود چنانچه هفته پیش شاهد فرمان آزادی تعدادی از آنها از سوی رئیس جمهور بودیم.

حال بر خانواده های افغانستانی است که در گزینش مدارس و فرستادن نوجوانان خویش به آن سوی دیورند دقت لازم را به خرچ داده و نگذارند که به سرنوشت تاج محمد پدر انتحاری که در بالا از آن تذکر رفت مواجه شده و پسرش را با پوشاندن واسکت انتحاری به افغانستان اعزام نمایند.

احمد راشد رسول

خبر...